Leidinggeven: grote verantwoordelijkheid en nooit klaar

Naomi zag elke dag wel iets wat nog niet goed liep in haar team: een onduidelijke taakverdeling, een overleg dat stroef liep, twee collega’s die elkaar niet goed lagen. Dat hoort erbij als je leiding geeft, zei haar mentor vaak, maar Naomi vond dat het opgelost moest worden. Door haar.

Al vijf jaar gaf ze leiding aan een team van projectleiders. Van buiten gezien ging het eigenlijk gewoon goed. De projecten lagen op schema, haar medewerkers waren tevreden en haar leidinggevende had vertrouwen in haar. Toch ervaarde Naomi het anders.

Ze was ervan overtuigd dat ze een slechte leidinggevende was, omdat ze niet alle problemen van haar team kon oplossen. Niemand had het hardop tegen haar gezegd, maar ze wist het zeker.

Het was haar verantwoordelijkheid om alles soepel te laten verlopen, vond ze. Zij moest zorgen dat rollen helder waren, dat samenwerking vanzelf ging en dat er geen gedoe was. Als dat er wel was, schoot ze tekort. En natuurlijk was er altijd wel iets.

Meer doen

Dus ging ze harder werken.

Ze dacht meer na, stuurde meer bij, liep vooruit op wat er mis zou kunnen gaan. Ze wilde grip krijgen op een werkelijkheid die zich maar niet liet vangen. Want hoe meer ze probeerde alles glad te strijken, hoe vaker ze iets zag wat aandacht vroeg.

Toen ze uiteindelijk bij ons kwam, was ze moe. Heel moe. Niet alleen fysiek, maar vooral mentaal. Het idee dat ze nooit klaar was begon zich te wreken. Ze sliep slecht, ze werd prikkelbaar en ze had geen plezier meer in de leuke dingen van het leven. Terwijl ze dit toch altijd haar droombaan had gevonden.

Ze vroeg zich af of ze wel geschikt was voor deze functie. "Ik denk dat ik iets anders moet gaan doen," concludeerde ze.

Niet meteen oplossen

In plaats van daarop in te gaan of meteen oplossingen te zoeken, hebben we eerst stilgestaan bij wat er óók was. We vroegen haar naar momenten waarop ze trots was op haar team. Eerst moest ze zoeken, maar langzaamaan kwam er steeds meer. Kleine successen, mooie samenwerkingen, projecten die bijzonder goed waren afgerond.

Terwijl ze dat vertelde, veranderde er iets in haar houding. Er kwam energie terug.

“Als dit er ook is, wat zegt dat dan over jou als leidinggevende?” vroeg ik.

"Eh, nou ja," aarzelde ze. Het antwoord dat voor de hand lag paste niet bij het verhaal dat ze zichzelf al die tijd had verteld.

Ongemak hoeft jou niet te beheersen

Wat er bij Naomi speelde, ervaren veel leidinggevenden. Misschien heb jij ook wel eens de gedachte dat alles perfect moet gaan om zelf goed genoeg te zijn. Dat jij gedoe, fouten en onduidelijkheid moet voorkomen – in plaats van dat het onvermijdelijk onderdeel is van samenwerken.

In onze coaching kijken we daar anders naar. Daar gaat het niet om wegwerken wat ongemakkelijk is, maar om de bereidheid het er te laten zijn, zonder dat het je volledig beheerst.

Anders kijken

Voor Naomi betekende het dat ze haar overtuiging anders leerde zien: "Jij zegt dat ik niet meer alles hoef op te lossen om een goede leidinggevende te zijn." Ze keek me vragend aan. "Maar dat komt nu eenmaal in mijn hoofd op, zeker in spannende situaties."

"Dat begrijp ik, en die gedachte is prima. Maar daar hoef je nog niet automatisch naar te handelen."

Ik zag haar denken. "Dus ik kan het wel denken, maar ik hoef het niet te doen."

Kiezen voor waarde

Dat inzicht gaf haar ruimte om opnieuw te kiezen. Te kiezen voor de dingen die voor haar waardevol waren. Niet de controle, oplossingen of perfectie. Wel richting geven, begeleiden en mensen helpen ontwikkelen.

Ze begon anders te kijken naar de momenten waarop het ‘nog niet goed genoeg was’. Niet meer als bewijs dat zij faalde, maar als signalen dat er iets speelde wat aandacht vroeg – van het team, niet alleen van haar.

En misschien nog wel het belangrijkste: ze leerde dat ze niet hoefde te wachten tot alles perfect liep om zichzelf een goede leidinggevende te vinden.

Herken je dat?

Reken jij jezelf ook af op alles wat nog niet klopt in je team, terwijl er al zoveel wél goed gaat?

Misschien zit de oplossing niet in nog harder werken of nog beter oplossen.
Maar in iets anders.

In accepteren dat het nooit volledig maakbaar wordt.
En in kiezen hoe jij daarin wilt staan.

Niet als degene die alles oplost.
Maar als degene die richting geeft, ruimte maakt en het proces begeleidt.

Wil je daar eens samen naar kijken?
Ik kijk graag met je mee. Maak meteen een afspraak.